رُژیار

کاری نکنید مغرور شوم به خودم

2010-11-10T03:37:00.002+03:30

بودن و نبودن خیلی چیزها دیگر برایم اهمیتی ندارد وقتی بهترین داشته هایم (یا حتی نداشته هایی که آرزویشان را داشتم) را نمی توانم در آغوش بگیرم

.

پا پی رژیار نشوید، نه با اس ام اس ، نه با ایمیل، نه با کامنت، هر چیزی یک عمری دارد، عمر رژیار شاید قرار نبود اینقدر کوتاه باشد اما هوای آلوده نایی برای نفس کشیدن نمی گذارد گاهی

بهترین های زندگیم -نمیدانم چرا- ولی چند بار خواستند که دوباره شروع کنم، دوستشان دارم، منتظر توجه شان هم بودم، اما دست هایم درد می کند...(گفته بودم که دست هایم درد می کند؟)و
دیگر نمی توانم بنویسم

شرمنده بودن کفایت می کند؟

2010-10-27T23:00:00.000+03:30

رُژیار هم تمام شد

من آدمِ تن دادن به طبیعتِ آدمهام

2010-10-27T01:34:00.003+03:30

تو آدمِ عشق های شش ماهه ای و من امروز ناگهان فهمیدم ماههاست از تاریخ انقضای عشقمان گذشته و آن همه بدقلقی بی بهانه نبوده

تو آدم عشق های شش ماهه ای و من نه دلگیرم نه معترض، من آدم تن دادن به طبیعتِ آدمهام

به رویت نمی آورم، خوب میدانی

2010-10-27T01:08:00.000+03:30

کشاندت به خواری؟ به رویش نیاور

خطا کرده؟ آری؟ به رویش نیاور

اگر قلب آیینه ات را شکسته
تو قدر غباری به رویش نیاور

دلِ من، اگر سنگدل بود و ساکت
تو که آبشاری!!! به رویش نیاور

اگر شادی هر شبت را گرفته
تو غم را که داری! به رویش نیاور

تو که بار آخر قسم خورده بودی
به رویش نیاری... به رویش نیاور

"حسین زحمتکش"

سخت می گذرد

2010-10-25T08:05:00.000+03:30

شاید بزرگترین دشواری، همین باشد; زندگی چنان که ما می شناختیم پایان یافته،ولی هنوز کسی نیست که بداند چه چیزی جای آن را گرفته است

پل استر

به پسری که هر شب برایِ نیامدنش بهانه ای دارد

2010-10-23T22:38:00.000+03:30

قهوه

سیگار

هالیوود

دخترکی که من هم دوستش دارم

آی! دخترکی که من هم دوستت دارم، بپرس دوستم دارد؟

بیا مرا تمام کن!

2010-10-23T22:25:00.000+03:30

بخش های ناتمام زیادی تو این وبلاگ هست که مثل تمام زندگیم نیمه کاره ولشون کردم، امروز روزی بود که سراغ تمامِ "نیمه تمام های" زندگیم رفتم و دارم یا کلا از بین می برمشون یا واسه ادامه دادنشون برنامه ریزی می کنم. چند تا مورد خیلی اساسی هم هست که بی نهایت برام ارزشمندن، اما کاری از دستم بر نمی یاد

اما در مورد این وبلاگ

بخش "ناشر" رو کلا تعطیل می کنم چون دیگه نمی خوام خودمو پشتِ هیچی قایم کنم

اون داستان "سی سالگی" رو دارم سعی می کنم به کمک یه دوست تمومش کنم چون داستان، خیلی هم بی پیشینه نیست و هر وقت تموم شد می ذارمش تو وبلاگ

بخش "چیزهایی که هرگز به من نگفتی" رو هم تعطیل می کنم چون نمی خوام بابتِ سوء برداشت هایی که میشه ازش، به کسی توضیح بدم

خیلی سعی کردم که کلا قید "رُژیار" رو نزنم و موفق هم شدم. "رُژیار" چیزی داره که نمیذاره ازش بگذرم

در مورد آدم ها هم که کلی حرف و فحش و ارادت و عشق و نفرتِ نیمه تمام دارم باهاشون، می سپرم به خودشون، هر وقت خواستن بدونن چرا اینقدر دمِ دستشونم یا چرا مدت هاست ازم بی خبرن، حتما می یان سراغم.

از اونایی هم که فکر میکنم با" اینقدر دمِ دست بودنم" و "حضور پُر رنگم" آزارشون دادم به شدت عذر می خوام و رو به کمرنگی میرم

عاقبت روزی فرا خواهد رسید

2010-10-23T02:48:00.001+03:30

چند شب پیش یه فیلم میدیدم* که یه دختری دو دل بود که یه جایی بره یا نه، پسر بهش گفت: خب بیا شیر یا خط کنیم، دختر قبول کرد، پسر یه سکه از جیبش در آورد و مشخص کرد که در کدوم حالت دختر باید بره یا بمونه، سکه رو انداخت بالا و گرفتش، بعد به دختره گفت: حالا قبل از اینکه نتیجه رو ببینیم خودت واقعا دوست داری جواب چی باشه؟ دختر گفت: بمونم. پسر هم بدونِ اینکه سکه رو نشون بده گذاشت تو جیبش، وقتی همه اعتراض کردن گفت: جواب اصلی رو شنیدیم، اون می خواد بمونه

* The good guy

دیالوگ ها رو از حافظه ام قرض گرفتم

ناظم حکمت

2010-10-22T02:03:00.000+03:30

جدايي

چون ميله اي آويزان درهوا
به سرو صورتم ميخورد
جدايي

پلي ميان ماست
حتي اگر زانو به زانوي تو نشسته باشم!

همه چی آرومه!

2010-10-22T01:51:00.000+03:30

خانه مان که سقف نداشت... غصه هایمان چه؟

بزرگترین شهر مذهبی

2010-10-22T01:17:00.000+03:30

نهادهای ترساننده در قم

;-)

خلجی - بی بی سی

wait

2010-10-20T02:08:00.000+03:30

There is NEVER shortcut to happiness

-shortcut to happiness

من فلسفه ای دارم

2010-10-20T01:59:00.002+03:30

تا نيمه چرا اي دوست

لاجرعه مرا سرکش

من فلسفه‌اي دارم

يا خالي و يا لبريز ...

دوستان تذکر دادند که شعر از آقای "محمد علی بهمنی" یه. ممنون

من و آن همه خوشبختی...

2010-10-20T01:54:00.005+03:30

هرگز هیچ حسرتی در دنیا

این چنین یک جا جمع نمی شود،

که در این سه واژه ی کوتاه :

« او دوستم ندارد»

سروالتر اسکات

دستهایم را کجا بکارم فروغ؟

2010-10-19T00:56:00.000+03:30

این دختر- اینجا- با تو که هزار مایل فاصله داری ازش، کاری ندارد، فقط کمی دوستت دارد، همین، مثل هزار آدم دیگری که کمی دوستشان دارد. باور کن و رهایش کن. رهایش کن و نگران نباش، منتظر معجزه هم نباش کاری از دست هیچکداممان بر نمی آید، روی آن صندلی مجلل ات نشسته ای و جوانی ام را به سگ حواله میدهی که چه؟ من هم کشیده ام همه ی اینها را، آهم هم دامنگیرتر است از تو -یادت نیست وقتی پهلویم را کبود کردی، سرت به میله ها خورد و تا صبح خون آمد؟ -اما نفرین نکردم، تو هم نکن با من که جایی برای سیلی هایت ندارم...رهایم کن -

دیگر بس نیست؟

2010-10-14T22:16:00.001+03:30

داستانِ ما حتی شبیه داستانِ آن زمینِ برهوتِ روبرویِ ایستگاهِ اتوبوس، روبرویِ کوچه ی فیضی پور هم نبود که از چند ماه پیش آجر آجر بالا رفت و به سقف رسید...این عشق حتی استعدادِ آن زمینِ برهوتِ روبرویِ ایستگاهِ اتوبوس را هم نداشت

تاریخِ تطبیقیِ لطیفه

2010-10-12T02:04:00.000+03:30

مادری بی‌قراری می‌کند
بچه‌اش روی ِ گاز
نه
بالای ِ دار است

"علیرضا روشن"

من

2010-10-12T02:03:00.000+03:30

دلم به اندازه ای گرفته که عاجزم از هر چیز، حتی گریستن.... حجم بی کسی هایم تا این لحظه اینقدر برایم جلوه نداشته

دلم به اندازه ی امیدی که به همه ی شما داشته ام گرفته و نمیدانید این اندازه دلتنگی چقدر بزرگ است

دلم به اندازه ی بی تفاوتی هایت گرفته و نمیدانم با این حالی که امشب دارم فردا ...

دلم گرفته، کاش راه گریه ام مثل راه گلایه ام باز بود

چیزهایی که هرگز به من نگفتی 2

2010-10-11T00:18:00.001+03:30

هر کاری که کرده ای فدایِ سرت

بر باد رفته ام

2010-10-11T00:15:00.001+03:30

چه خاکی بر سرِ آن همه سودا رفت، وقتی رفتی؟

خوب شد آن روزهایِ خیلی دور از چشمانت عشق دزدیدم برای همچین روزی که دلم گرفته، که دلم عجیب هوایِ دوست داشتن را کرده

هیچ راهی به سویِ تو باز نیست و این خاصیتِ عجیبِ توست که سخت، سرسختی

مثلِ آدم برفی دارم آب می شوم و هیچکس را ندارم که به خورشید اخم کند بابتِ این همه بی رحمی... دارم آب می شوم و در این ثانیه هایِ آخر هم ندارمت حتی

پشیمانم

2010-10-09T23:19:00.001+03:30

اصفهان که بودم بندِ گردنبندِ چوبیم که خیلی دوستش داشتم بُرید، الان که داشتم ساکامو وا می کردم چشم بهش افتاد و شروع کردم به درست کردنش، همیشه کُلیتِ گردنبند از نظرم قشنگ بود اما امشب که دونه دونه از بند ردشون می کردم فهمیدم بی نظیره، خیلی قشنگتر از اون چیزی بوده که فکر می کردم. بعضی رابطه هام اینطورین، میدونیم خوبن اما وقتی از هم می پاشن تازه می فهمی شاهکار بودن...حیف که نمی شه تیکه هایِ از هم پاشیده ی یه رابطه رو بذاری تو چمدونتو سرِ فرصت دوباره درستش کنی...حیف

say no!

2010-09-30T01:30:00.000+03:30

پدیده های غریبِ اجتماعی آزارم میدهد...نیازی به خاص و روشنفکر بودن نیست، کافی ست کمی-فقط کمی- انسان باشی تا درد بکشی و من درد می کشم

...

2010-09-30T01:21:00.000+03:30

چقدر خسته ام می کنی با این همه رمز و راز، با این همه کنایه... "دوستت ندارم" هایت را هزار بار شنیده ام، نیازی به تکثیر و توضیح نیست پیامبر...نیازی نیست

مجال می خواهی؟ نداشتی؟

از امروز تا ابد برایت زمان خریدم از دلم...آسوده باش

نمی خواستم روزنامه بخرم

2010-09-29T02:12:00.000+03:30

هدفون تو گوشم بود و داشتم "شاهین نجفی" گوش میدادم، عینک آفتابی رو چشمام بود و سرم پایین و تند تند داشتم می رفتم سمت خونه که یهو دیدم توی یه سوپری ام و خیلی زود تصمیم گرفتم واسه ضایع نشدن یه روزنامه بخرم... پیِ یه عطر رفته بودم نا خواسته

عطر تو بود

اما

تو نبودی

فقط خواستم بگم نمی خواستم "همشهری" بخرم. نمی خواستم دویست تومن بدم و خبرهای دروغ بخرم. پیِ یه عطر رفته بودم

چقدر بدبختیم؟

2010-09-28T00:19:00.000+03:30

همه بدبختی انسان ها ناشی از این است که به زبان صریح و روشن حرف نمی زنند

آلبر کامو - طاعون - مترجم : رضا سید حسینی

چیزهایی که هرگز به من نگفتی 1

2010-09-24T03:40:00.000+03:30

یه جایی رو میشناسم که فقط باید با تو رفت

پ.ن:توضیحِ عنوان

با اجازه ی "اُلد فشنِ" عزیز که قبل از لذت از پست هایش از عناوینی که انتخاب می کند حظ می کنم

نفس گیری

2010-09-24T03:33:00.000+03:30

پناه بر ایوان کدام خانه خواهم برد وقتی هوایی برای زنده ماندن در خانه ام نیست؟ تسکینم بده تو را به بی پناهی ام قسم

goodbye party

2010-09-21T23:10:00.000+03:30

آدم ها می روند:

یکی می رود استرالیا، یکی به خانه اش بر میگردد، یکی می رود کوه چادر می زند و بی خیال سِیر می کند، یکی می میرد و عجیب تنهایت می گذارد، یکی سوار کِشتی می شود و در دریا آنقدر بالا می آورد تا جانش در بیاید

آدم ها همینطور جا به جا می شوند و پیرِ مرا در می آورند

آدم ها به همین راحتی پیرم را در می آورند

از آدم ها بدتان نمی آید وقتی پیرتان را در می آورند؟

آدم برفی

2010-09-21T23:03:00.000+04:30

فالگیر می گفت: امسال به برف نمی رسی، قبل از رسیدن زمستان آب می شوی.

یعنی فالگیر راست می گفت؟ کاش راست بگوید. یعنی هنوز کسی هم هست که راست بگوید؟

پ.ن: کلی پول دادم تا شرمش را کنار گذاشت و راست راست در چشمانم نگاه کرد و خبر مرگم را گفت

این همان فالگیری ست که به "گلاره" گفته بود می میرد و گلاره هم مُرد

شاید فالگیر نیست

+خوبه یه "مرمر" ی هست که بشه بهش بگم دوست دارم رو سنگ قبرم چی بنویسم

ن.م.ی.ت.و.ا.ن.م

2010-09-20T02:04:00.000+04:30

فرزند ارشد خانواده گاهی -بیشتر اوقات- پدرش را تکرار می کند

من تکرار توام پدر. پُرم از ترس

من سردم است

2010-09-18T16:45:00.000+04:30

وقتی برای هر دُری که میخواهی بیفشانی مجبوری چند دقیقه فکر کنی که برچسبی خواهد خورد یا نه، باید هم 5 ساعت در سکوت بگذرد

و کمی هم سرد بود

من سردم است
من سردم است و انگار هیچ‌وقت گرم نخواهم شد
ای یار ای یگانه‌ترین یار "آن شراب مگر چند ساله بود؟"
نگاه کن که در این‌جا
زمان چه وزنی دارد
و ماهیان چه‌گونه گوشت‌های مرا می‌جوند
چرا مرا همیشه در ته دریا نگاه می‌داری؟

دود

2010-09-18T16:38:00.000+04:30

بی بهانه می توان زیست، بی شادی، بی عشقِ ِتو حتی

در توانم هست با و بی هر فاکتوری زندگی کنم، اما بی آن حلقه های دود ِ لعنتی که بر دستانت دخیل می بندند نمی توانم

خانه ام چیزی شبیه تو را کم دارد

2010-09-15T02:42:00.000+04:30

خانه ام جای هیچ پرنده ای نیست، خانه ام جای اسارت هیچ پرنده ای نیست.
خانه ام زیباست و جای زیبایی تو وقتی که از خواب بیدار میشوی در آن به شدت خالی ست اما این جا، جای هیچ اسارتی نیست
فقط منم که اسیرم، اسیر آزاد کردن شما از بند های دلم. منم که پای دلم اسیر غصه نخوردن های شماست.
فقط منم که نطفه ام از پرنده است اما زنی مرا زاییده.
کاش مادرم کبوتر بود.کاش اسیر هیچ آدمیتی نبودم_ آدمم به نمیدانم چه، قسم_ کاش پای دلم اسیر غصه خوردنت نبود، آنوقت الان نبودم... نبودم به نمیدانم چه، قسم

مرا آنگونه که می خواهم دوست بدار

2010-09-15T02:39:00.000+04:30

یکی چشمانم را دوست دارد
یکی نگاهم را
یک خنده هایم
یکی مهربانی ام
یکی به خاطر میوه هایی که پوست میگیرم و در بشقابش می گذارم
یکی نوشته هایم
یکی صدایم
یکی...
کسی هست که مرا به خاطرِ دیو دریده درونم دوست داشته باشد؟

آب زنید راه را

2010-09-14T02:02:00.000+04:30

وسواس دارم این روزها. رو تخت دراز کشیده بودم و داشتم سقفو نگاه می کردم که چشم خورد به پرده چین دار و دیدم چین هاش مرتب نیست، خیلی وقتمو گرفت تا مرتبش کردم.

لباسایی که شسته بودم رو انداختم رو جارختی و گذاشتم وسط هال. نشستم رو مبل و از زاویه ای که میدیدمشون خیلی نا مرتب پهن شده بودن، پا شدم مرتبشون کردم، بعد برگشتم رو مبل نشستم، اما این بار یه جای دیگه ی مبل، طوری که بتونم تلویزیون رو ببینم که داشت "تو که چشمات خیلی قشنگه، رنگ چشمات خیلی عجیبه" رو پخش می کرد ببینم، آهنگ که تموم شد دوباره چشمم افتاد به لباسا و دیدم که باز نا مرتبن، این بار بسته به زاویه جدیدم مرتبشون کردم و اگه "مرمر" زنگ نزده بود احتمالا توانایی یه اینو داشتم که اونقدر لباسا رو در جابه جا کنم که خشک شن

وسواس های بهداشتیمم که بماند

اونقدر همه چی رو جابه جا می کنم و دکورو عوض می کنم و خلوت می کنم و دور می ندازم که مدت هاست وقت نکردم خونه رو جارو کنم مدت هاست

می ترسم

می خواهیم؟

2010-09-13T14:18:00.000+04:30

نکند دوستم می داری؟

دوستم می داری؟

زیبا ببینیدم

2010-09-12T00:49:00.000+04:30

امکان ندارد آدمی عاقبت شبیه کسی نشود که دیگران فکر می کنند او هست.

خاطرات روسپیان سودازده من- گارسیا مارکز

به چای خوردنِ تو پیشِ آدمِ بعدی

2010-09-12T00:46:00.000+04:30

با خودم فکر کردم لذت نگهبانیِ خواب هایِ نازک اندام را رها کنم، نه به دلیلِ احتمالِ مُردنم، بلکه از تصورِ او بدونِ من در باقیمانده عمرش

خاطرات روسپیان سودازده من- گارسیا مارکز

لذتِ غم

2010-09-12T00:38:00.001+04:30

همیشه فکر می کردم از عشق مردن یک تعبیر شاعرانه است. آن روز بعدازظهر وقتی بی گُربه و بی او، به خانه برگشتم برایم ثابت شده بود که مُردن از عشق نه تنها ممکن است بلکه خودِ من، پیر و بی یار ، داشتم از عشق می مردم. اما در عین حال فهمیدم که عکس آن هم حقیقت معتبری بود. لذتِ این غم را در دنیا با هیچ چیز عوض نمی کردم.

...

وای بر من این عشق است، این چنین خانمان برانداز

"خاطراتِ روسپیانِ سودازده ی من " گارسیا مارکز

خانومه!

2010-09-11T23:49:00.000+04:30

رنج قفس به یک طرف عقاب را پرواز زاغ بی سرو پا پیر می کند

صادق هدایت

ستاره بارانی اگر

2010-09-09T02:20:00.000+04:30

هر وقت خواستی بیا با هم داد بزنیم، با هم سبز بشویم، شکوفه بدهیم، با صدای بلند بخندیم... هر وقت خواستی بیا هزار نکرده را میسر کنیم

هر وقت خواستی بیا

بیا هزار نکرده را میسر کنیم

تا آنروز اما مثل امشب اشک میریزم

میدانم مهم نیست

2010-09-08T10:12:00.000+04:30

بالاخره تنها شدم، خانه ای دنج در محله ای که دوستش دارم و این بار فقط منم...

خانه ای کوچک، بسیار به هم ریخته، گچ دیوارهایش در جاهای مهم و حساس ریخته، کمی از صدای ناله ی مترو دور است، نور کافی ندارد- گرچه حتی راه همان نور ناکافی را هم با پرده های ضخیم خواهم بست- (چه عایدم شد از برقِ چشمان تو؟) دکورم هم که ارثیه ای ست پر مرثیه، حالم را به هم می زند، هر کدام خاطره ای را مدام داد می زند که دوستش ندارم... باید کمی دور و برم را خلوت کنم

یک ماه با آدم هایی که بسیار سعی کردند مهربان باشند با هم به خاطرِ من و مهربان باشند با من به خاطرِ من... یک ماه...

چه خواهم کرد بعد از این؟ چه خواهم خورد بعد از این؟ شاید حتی از این وبلاگ هم باید اسباب کشی کنم...

فعلا فقط شادی یه تنهایی ست...

همیشه حق با زنی ست که می ترسد!

2010-09-06T13:16:00.002+04:30

تو محرم تمام زنان ِ زمینی و من می ترسم.

سال هاست از آن همه زیبایی که در حوالیِ درخت هایِ انگور آن شهرِ داغ، پرسه می زند می ترسم.

تو محرم تمام زنانِ زمینی و من اینروزها انگار "زن" نیستم.

چه وقتی در آن کوچه ای که روزی چشم در چشم روبرویِ هم ایستادیم و حالِ همه را پرسیدیم جز خودمان، چه وقتی در آن خانه ای که بزرگ است و دوستش دارم، می ترسم. می ترسم از دستت بدهم حتی حالا که ذره ای ندارمت.

تو محرم تمام ِ زنانِ زمینی و من اینجا در این خانه ی ِ کوچک ام که هزار رنگ است و بی رنگ است، زن ام. زنی که با همه فرق می کند.

زنی که نمی خوابد، زنی که هزار مرد در حوالی اش پرسه میزنند و تنهاست. زنی که هزار جای ِ کبودی در تن دارد و یکی از آن هزار مرد نمی بینندش.

زنی که تمام مردان این زمین نامحرم اند با او حتی تو که محرم تمامِ زنانِ زمینی و می ترسد.

همیشه حق با زنی ست که می ترسد...

صدا کن مرا!

2010-09-04T13:17:00.000+04:30

آدما فقط در دو حالت حرف دلشونو می زنن، یکی وقتی دارن شوخی می کنن، یکی هم وقتی عصبانیند

کاش حالا که دارین تو عصبانیت حرف دلتون رو میگین، صداتونو بلند نکنین

صداتونو بلند نکنین لطفا

کلید

2010-08-31T00:30:00.001+04:30

وقتی کسی رو نداری که حالتو بپرسه، که کاری که با زندگیت می کنی واسه "هیچ کس" مهم نباشه، وقتی کسی نوشته هاتو یا نمی خونه یا درک نمی کنه، موبایل ها رو روت خاموش می کنن که اس ام اس ندی و زنگ نزنی، وقتی همه ی درها حتی اون دری که کلیدشو داری، -کلیدشو بهت دادن- به روت باز نمی شه، بهتر نیست به جای اینکه بری لب دریا بری ته دریا؟

با کسایی که دوستشون دارم، می رم شمال. موبایل خاموش و چراغ خاموش. بی اینترنت و بی امکانات

یه نفر تو این زندگی هست که دکترِ تمامِ لحظاتِ بیماریم می شه، مادرِ تنِ تبدارم می شه. غذا می پزه و می یاره و با کیسه ی آب گرم می یاد کنار تخت بی کسی هام و دستشو می کشه رو موهام و با نگاش آرومم می کنه.دکتر! اگه اینجا رو می خونی بدون مُسَکِنِ این روزامی و به خودت افتخار کن که تنها کسی بودی که با تمام بدی هایی که در حقت کردم و شکی که گاهی در عشقت داشتم، رو حرفت موندی و کوتاهی نکردی. تو از اون دسته آدمهایی هستی که به قول (بهناز-م) آدمو به طرز محسوسی دوست داری و من از اینکه هرگز در توانم نیست کسی رو اینطوری دوست داشته باشم بهت حسودی می کنم

سی سالگی- هشت

2010-08-29T03:01:00.002+04:30

هشت

من به یک کتاب کوچک چند صفحه ای متعهدم. هنوز متعهدم و نمی دانم کِی این تعهد لعنتی که نمیدانم کِی و چرا شروع شده، تمام می شود.

پسر می گوید که حتی او هم نمی داند.

من متعهدم و هر وقت از رفتن حرف می زنم چنان طرد می شوم که قلبم تیر می کشد. من متعهدم و منزوی و منزجرم از همه چیز و همه کس. من متعهدم و قلبم تیر می کشد... من بیمارم و خدا را شکر می کنم

سی سالگی- هفت

2010-08-28T03:01:00.001+04:30

هفت

پسر آیه به دست آمد و من به او گفتم که دست هایم درد می کند.

بر ناخن هایم رنگ اشید و بارهایم را از دستانم گرفت و رفت و من حالا بهترم.

حالا بهترم اما پشیمانم! ای کاش امیدم را از خودم نمی گرفتم. حالا منتظرم دوباره بیمار شوم تا شاید دوباره بیاید.

بهش گفتم: بال هایم را می خواهم. نگاهم کرد. نگاهم کرد. نگاهم کرد. ساعت ها نگاهم کرد. بعد بلند شد، لبهایم را بوسید و گفت: باورت نمی کنم...

نفهمیدم چه می گوید اما گفت و رفت...

سی سالگی- شش

2010-08-27T03:01:00.002+04:30

شش

دستانش را چون دوست داشتم خوب به یاد می آورم. اما خطوط بدنش را...

آن ها را چون می توانم به یاد بیاوم، دوست دارم. وقتی در آن تقلا و تلاقی هستی معمولا جز کمی از ابتدا و انتها را به یاد نمی آوری، اما من همه چیز را خوب و با جزئیات به یاد دارم. دلیلش هم این است که بار اول چشمانم را با آن روسریِ کرم رنگ با آن دایره های رنگی بست و من هیچ ندیدم و ترسیدم. گرچه بی نهایت عشق را احساس کردم ...

اما بار دوم وقتی دیدم می توانم ببینم همه چیز را خوب دیدم و چقدر همه چیز خوب بود. خطوط بدنش را و لاغریِ دستان و شانه های پهنش را خوب به یاد می آورم و بسیار دوستشان می دارم.

آنجا

از آن آیه ها خبری نبود و من نمی دانم چرا؟ شاید چون به جایِ اینکه خدا آیه هایش را بر او نازل کند، او را بر من نازل می کرد و خدا در آن لحظات چقدر دوستم می داشته!

سی سالگی- پنج

2010-08-26T03:01:00.003+04:30

پنج

آن روز که زمستان بود و سرد بود و برف نمی بارید و من را بیدار کرده بود، فکرش را هم نمی کرد که تمام روزهای باقی مانده از زمستان را نمی گذارم خواب به چشم هایش بیاید.

بیدارم کرده بود و دست هایم را گرفته بود و در خیابان های همان شهر بلاتکلیف راهم برده بود ومن گیج بودم، گیجِ آن خوابی که گفتم انگار مرده بودم...

آیه هایش را بر من می خواند و من می ترسیدم فراموششان کنم. اما گفت که خاصیتِ این آیه ها این است که هرگز از یادم نمی رود.

زمستان بود. می خواستم به او بگویم که خاصیتِ این زمستان هم این است که مستم می کند و من بعد از اولین طلوع خورشید در بهار همه چیز را از یاد خواهم برد ، حتی عاشقی هایم را. من دختری هستم که هرگز چیزی را بیشتر از یک فصل نداشته و به این نداشتن ها چنان عادت کرده که حتی اگر باشند هم پَرشان می دهد.

خوب شد نگفتم. حتما می رنجید.

سی سالگی- چهار

2010-08-25T03:01:00.004+04:30

چهار

دستهایم درد می کند و نمی دانم چرا؟

دوست فریب خورده ام می گوید: مثل درد جای بال هایت، به اینهم عادت می کنی.

اما من به آن هم عادت نکرده ام. این را می داند اما مثل تمام پیغمبران مجعول این شهر کثافت می خواهد آرامم کند و خدا را در تمام سوراخ ها و کاستی ها و دارایی هایم نشانم دهد.

به درد دستهایم عادت نمی کنم، دوستشان دارم، بال هایم را به یاد نمی آورم اما دستهایم...

دستهایم درد می کند و منتظرم پسر آیه به دست پیدایش شود، شاید بداند چرا... او همیشه همه چیزِ مرا میداند. فقط بدی اش این است که دیر به دیر می آید، چون ریه هایش درد می کند و من نمی دانم چرا؟ می ترسم به خاطر این همه نادانی بالاخره فراموشم کند...

سی سالگی- سه

2010-08-24T03:01:00.001+04:30

سه

زنده ام و به یاد می آورم تمام روزهایی که مثل سگ در خیابان های فاسد این شهر بلاتکلیف عرق می ریختم را به امید برف گذرانده ام و حالا این سوراخ لعنتی یه ازن، همین را هم از من گرفته...

در جدالم... با او، با گرما، با مردان دریده ی این شهر، با مادران گرسنه ،پدران خسته، دوستان فریب خورده و حتی این سوراخ لعنتی یه ازن.

زنم و همیشه با تمام سوراخ ها دشمنی داشته ام...

سردم بودو در لحاف زرد و چرکِ دوخت ترکیه ایم چنان خوابیده بودم که میتوانستم مرده باشم که ناگهان فهمیدم این زمستان هم مثل تمام زمستان های عمر سی ساله ی گهی ام می خواهد خوب باشد و بیدار شدم. بیدارم کردی پسر آیه به دست...

سی سالگی- دو

2010-08-23T03:01:00.000+04:30

دو

بال هایم را سی سال پیش بریدند. همان روزی که پرستار نافم را می برید، به سفارش عزیزانم، بال هایم را هم برید؛ به راحتی یه بریدن نافم.

آن روز را به یاد ندارم، ولی جای بال هایم هنوز درد می کند. هنوز درد می کشم.

سی سال پیش... کاش می مردم وقتی به دنیا آمدم.

سی سالگی-یک

2010-08-22T03:01:00.001+04:30

یک

خواب دیدم روی زمین افتاده ام و تمام مردانی که روزی دوستشان می داشته ام دورم ایستاده اند،با چهره هایی که همیشه می خواستم داشته باشند، مُردنم را تماشا می کردند. از اینکه حالا همه شان همدیگر را می شناختند احساس خوبی نداشتم اما بر عکس گذشته، اینبار اصلا دوست نداشتم بمیرم، حالا که داشتم می مردم...

از بین آنها یکی شان آمد و با جام شرابی که در دست داشت کنارم نشست. همان پسری که روزی بین پله هایی که دو طبقه ی خانه اش را به هم می رساند فراموششش کرده بودم. همان مردی که ازش می ترسیدم، همان مردی که می خواست خودم باشم و من از خودم می ترسیدم.

- "اینطوری بهتره، مگه نه؟"

نفهمیدم چرا مردنم را دوست دارد؟ آنهم با آن لبخند شیرینی که بر لب داشت. تناقضی که آزارم میداد...اخم کردم و شراب را از دستانش نوشیدم. طوری که انگار تمام آن سی سال لعنتی را غیر از شراب هیچ ننوشیده بودم.

این همان پسری بود که اول بار عاشق دستانش شده بودم. همیشه با آن ها چیزهایی را می بخشید که بقیه آدم ها ازم دریغش می کردند. یک روز قهقه های بلند بی هیچ شرمی، یک روز اشک هایی که از ریختنشان می ترسیدم، یک روز شعر، یک روز سیگار و حالا شراب.

روزگاری دستان پدرم را هم همین قدر دوست می داشتم، تا اینکه همان دستها بالا رفت و با درد بر صورتم نشست.

آخ آخ... یادم آمد. یادم آمد که چرا باید می مردم... در دم جان دادم.

2010-08-21T08:28:00.002+04:30

او را به خود وا ننه!

2010-08-21T08:20:00.001+04:30

ساده است

نوازش سگی ولگرد

شاهد آن بودم که چگونه زیر غلطکی می رود

و گفتند که سگ من نبود

ساده است ستایش گلی

چیدنش

و از یاد بردن که گلدان را آب باید داد

ساده است بهره جویی از انسانی

دوست داشتنش بی احساس عشقی

او را به خود وا نهادن

و گفتن که دیگر نمی شناسمش

ساده است لغزش های خود را شناختن

با دیگران زیستن به حساب ایشان

و گفتن که من اینچنین نیم

ساده است که چگونه می زی

باری

زیستن سخت ساده است و پیچیده نیز هم

اگه اشتباه نکنم: مارگوت بیکل/ احمد شاملو

گستاخ

2010-08-21T04:15:00.000+04:30

یه داستان دارم به نام "سی سالگی" که سعی می کنم چند وقت یه بار یه بخششو اینجا بذارم، خیلی انتظار پیوستگی نداشته باشین. هدفمم اینه که اینجا بذارمش که مجبور شم تمومش کنم وگرنه خیلی مسئله ی ادبی و جدی ای نیست

پدر سیگار پسر

2010-08-21T04:05:00.000+04:30

با اجازه ی بچه های شما یادتون نمی یاد

شما یادتون نمی یاد، یه روز به خاطر صدای بلندش که گفته بود: "من سیگار کشیدنمو کم نمی کنم" اونم فقط به خاطر اینکه خیال کرده بود تو اتاقم و ممکنه صداشو نشنوم کلی ازم دلجویی کرد.

بدرود

2010-08-21T02:29:00.000+04:30

وقتی هنوز صبح به خیر نگفته، بدرودت را نوشتی ترسیدم، و در دم جان دادم

داستان سی سالگی ام را هنوز تمام نکرده بودم، که مُردم

دختر تا سپیده دم گریان

2010-08-21T02:24:00.001+04:30

این روزها کسانی هستند که وقتی دستم را می گیرند، ناخن هایشان را چنان در گوشتم فرو می کنند که قلبم تیر می کشد.

مترو!

2010-08-21T01:16:00.000+04:30

بیا تظاهر کنیم

که هیچکدام از آن قطارهای ِ پرتاخیر

من را

به

تو

نرساندند

فقط بیا تظاهر کنیم

گاهی هم انسان کم می آورد

2010-08-10T02:21:00.001+04:30

تن می دهم به مرگ

تن می دهم به جبر

تن می دهم به مرگ تدریجی یک رویا

تن میدهم به هر آنچه که نمی خواهم

شعر تمام شده

2010-08-01T01:50:00.004+04:30

مرسی مهدی موسوی

مرسی شاهین نجفی

...

من از نگاه کلاغی که رفت فهمیدم

که سرنوشتِ درختانِ باغمان تبر است

به کودکانه ترین خواب هایِ تویِ تنت

به عشق بازی یه من با ادامه ی بدنت

به هر رگی که زدی و زدم به حسِ جنون

به بچه ای ای که منم در میانِ جاریِ خون

...

به بوسه هایِ تو در خوابِ احتمالی یه من

به فیلم هایِ ندیده، به مبلِ خالی یه من

...

قسم به این همه که در سرم مدام شده

قسم به من، به همین شاعر، تمام شده

قسم به این شب و این شعرهایِ خط خطی ام

دوباره برمیگردم به شهرِ لعنتی ام

به بحثِ علمی یه بی مزه ام در گوشت

دوباره برمیگردم به امنِ آغوشت

...

به امنِ آغوشت

2010-07-26T00:13:00.000+04:30

تنهام و بدتر از همه اینکه دورم خیلی شلوغه. یه قدمی ام وایسادی اما

...

حرفهای قشنگ قشنگ

2010-07-16T01:16:00.004+04:30

وقتی متهمم به گفتن حرفهایی که فقط فکر

می کنم قشنگند، چه دارم بگویم جز اینکه: این روزها فکر می کنم دوستت دارم هم حرف قشنگی ست

2010-07-11T15:53:00.000+04:30

این روزها فقط منم که هیچ اهمیتی ندارم و این روزها تویی که سراسر مهم جلوه می کنی

2010-07-11T15:36:00.001+04:30

هوا پس است

تابستااااااااااااااااااااااااان لعنتی!

2010-07-10T00:27:00.005+04:30

خدای محترم، یه کاری کن رقصمون بیاد.

+ خانوووووووووووووووووووم!

هیهات!

2010-07-01T23:19:00.001+04:30

نرنجونین قلب کسی رو که مشت ِ کوچیکی داره...

ای عشق چهره ی آبیت پیدا نیست...

2010-06-30T03:51:00.003+04:30

از بی خوابی نشستم "محاکمه در خیابان" رو نگاه کردم و باید بگم ای تف به روح پدرت. ای تف به روح پدر کارگردان و اون احمقی که به این مزخرفات مجوز می ده. آخه بی شرف ها چطور واسه یه فیلم مستند بی نظیر اونقدر چوب تو آستین طرف می کنین که چرا اینجا تصدق فلانه عمه ی فلان مقام نشدی و چرا اینجا اینو گفتی و اونو نگفتی که طرف دوربین و ببوسه و بذاره یه گوشه بعد از اون طرف به یه فیلمنامه ای که یه روح بیمار مردانه پشتشه و غیرت و عشق مازوخیستی یه دهه ی 20-30 رو تبلیغ می کنه مجوز میدین که هیچ، میذارین فرش قرمزم زیر پای یه مشت احمق بی سواد بی هنر پهن کنه؟
ای تف به شرف کارگردان و اونی که که به این مزخرفات مجوز میده.

مردتیکه، عروسو تو سالن ول کرده،چرا؟ چون یه احمقتر از خودش بهش گفته زنت قبلا با یکی دیگه بوده. مردک راه افتاده دنبال دوست قدیمی یه دختره و بعدش که می فهمه همه چی دروغه می یاد پیش عروس و در جواب گله ی عروس میگه: چیکار کنم حسودم دیگه. بعدشم هر هر زنیکه.
آخه مسعود کیمیایی آخه مثلا کارگردان آخه مثلا هنرمند، قبل از هر کاری اول یه کم در زمینه ی روانشناسی و جامعه شناسی مطالعه کن، به خدا تو تمام دنیا هر هنرمندی قبل از به نمایش گذاشتن هر نوع تراوش ذهنی ای یه کم جو جامعه رو می سنجه. دیگه حتی اون بچه های با غیرت و با مرام پایین شهرم تعریفشون رو از ناموس عوض کردن. دیگه به گذشته ی همدیگه احترام میذارن...

چه کنم؟

2010-06-26T01:06:00.003+04:30

دارمت، می ترسم
ندارمت، می ترسم

می ترسم از این همه ترس. می ترسم.

هنر آفریدگاری تو!

2010-06-16T21:29:00.003+04:30

کاش فقط یک دوربین داشتم و تو را و یک عمر وقت برای عکاسی...

طعم جام امسال!

2010-06-11T23:31:00.002+04:30

از جام جهانی 94به بعد، هر جامی رو که یادم می یاد یه طعمی واسم داشته، امروز که بازی افتتاحیه رو می دیدیم، تمام مدت به سالهایی که گذشتن فکر می کردم
94: بهترین و پر شورترین سال زندگیم بود
98: پر از حماقت و تعلیق و بی برنامگی
2002: خیلی غصه داشتم اون سال. همون سال عجیبی که نفهمیدم چرا تمام زندگیم به یه بن بستی خورده بود که روش بزرگ نوشته بودن: نه
2006: یادمه اون سال یزد بودم و بازی ایران و پرتغال رو فقط یادمه. اون سال هم پر بود از اضطراب
2010: "تو" بگو قراره امسال چطور باشه؟ تویی که تمام این سال ها رد پات تو تمام زندگیم بوده و تکلیفت رو نه با خودت می دونی نه با بنده!

جام جهان نمایی می خوام این روزا که بهم بگه چی می شه و چه بکنم و چه نکنم... بی خیال جام جهانی

پرنده آزاد!!!

2010-06-08T19:42:00.004+04:30

دلم خیلی چیزا می خواد اما برجسته ترینش یه خونه ست یه جای خیلی خیلی دور و آروم که هیچ وسیله ارتباطی ای نداشته باشه و وقتی کسی به موبایلم زنگ می زنه اینو بشنوه: در حال حاضر مشترک مورد نظر در دسترس نمی باشد.
یه خونه که غیر از خودم و کلی کتاب و چند تا از نوشته هام که دوستشون دارم و اونقدر این ور اون ور قایمشون کردم که حتی گاهی یادم میره کجا گذاشتمشون، هیچکس و هیچ جیز نباشه.
جایی که اونقدر دوستش داشته باشم (خواستم بنویسم جایی که اونقدر دوستم داشته باشه، ترسیدم سوء برداشت بشه) که دلم برای هیچ کس تنگ نشه...
دلم یه جایی رو می خواد که هیچ وقت هیچ سوء برداشتی توش اتفاق نیفته.
دلم خودمو می خواد چون حسابی دلتنگ خود واقعیم شدم. خسته ام از این همه ملاحظه. از این همه دوست داشت های تشریفاتی. از این همه چرا، کجا، کی و مختصات هایی که باید بدم تا پیدام کنن مبادا دست از پا خطا کرده باشم...
دلم خودمو می خواد...

می دونم تکراریه، اما بازم یاد نیما افتادم:
از پس پنجاهی و اندی ز عمر
نعره برمی آیدم از هر رگی
کاش بودم باز دور از هر کسی
چادری و گوسفندی و سگی

و این منم!

2010-06-01T22:44:00.003+04:30

عاشق این کارش بودم که غذاشو زودتر از بقیه تموم می کرد، می رفت می نشست روی مبل و یه سیگار روشن می کرد و بهم نگاه می کرد و منتظر می موند تا غذام تموم شه، تا از پای میز پا می شدم بهم اشاره می کرد که برم پیشش بشینم و تو این فاصله زیر سیگاری و پاکت سیگارشو میذاشت اون ور و واسم جا وا می کرد و منم ول می شدم تو بغلش و میز جمع کردن بقیه رو با شیطنت نگاه می کردم...
خیلی دلم واسه اون روزا تنگ می شه...

رونوشت به پدرم

تاب وبلاگ هاتان را هم ندارند!

2010-05-30T10:48:00.004+04:30

دیری با من سخن به درشتی گفته اید
خود آیا تاب تان هست که پاسخی در خور بشنوید؟
رنج از پیچیدگی می برید؛
از ابهام
هر آنچه شعر را
در نظرگاه شما
به زعم شما
به معمایی مبدل می کند.
اما راستی را
ار آن پیش تر
رنج شما از ناتوانایی ی خویش است
در قلم رو "دریافتن"
که این جای اگر از "عشق" سخنی می رود
عشقی نه از آن گونه است
که تان به کار آید،
وگر فریاد و فغانی هست
همه فریاد و فغان از نیرنگ است و فاجعه.

خود آیا در پی دریافت چیستید
شما که خود
نیرنگ اید و فاجعه
و لاجرم از خود
به ستوه
نه؟

دیری با من سخن به درشتی گفته اید
خود آیا تاب تان هست
که پاسخی به درستی بشنوید
به درشتی بشنوید؟

احمد شاملو

سکته

2010-05-25T12:56:00.000+04:30

رد پای تو روی قلبم، رد پای قلبم روی دست و پام...

ناشر9

2010-05-24T13:07:00.002+04:30

نه کتابی که ببوسمت و بگذارمت سر طاقچه و دیگر سراغت نیایم،نه نمازی که آنقدر نخوانمت تا قضا شوی و از یادم بروی، نه نوری که بر پنجره ام پرده های ضخیم بکشم و راهت ندهم، نه نسیمی که روسری بر سر کنم و نگذارم بر گیسوانم گذر کنی و نه حتی...
نمی دانم چیستی که نه توان از تو گذشتن را دارم و نه تمایلی به دیدارت. تو را به خدا، تو، رهایم کن. خیال کن کتابم، نمازم، نورم، نسیمم... قیدم را بزن. آواره ام این روزها...

همه جای ایران، کردستان من است!

2010-05-19T13:10:00.001+04:30

ابلها!
مردا!
عدوی تو نیستم
انکار توام...

سفر هم میروم حتی! وقیحم!!!

2010-05-17T23:51:00.002+04:30

تمام هوش و حواس و بند بند تنم، در بند بند اوین گیر افتاده...

برای عباس معروفی عزیز

2010-05-12T20:24:00.002+04:30

ترس از
"سمفونی مردگان"
در
"سال بلوا"

سال هزار و سیصد و هشتاد و نه. اردیبهشت. مصلی تهران

خوابم را نپران لطفا!!!

2010-05-09T20:25:00.002+04:30

عشقم را پراندی، وقتی حسادتم را بیدار کردی...
پ.ن: تعداد اسمایی که داره ازشون بدم می یاد، زیاد شدن...
پ.ن: س.ف.ر

سکوت می کنی مرا!

2010-05-01T01:08:00.002+04:30

کاری که گاهی یه نگاه خواهنده با دل آدم می کنه، 50 دقیقه مکالمه تلفنی از پسش بر نمی آد.

میدهی بر باد

2010-04-29T11:57:00.002+04:30

گیرم به کمک چند تا تاکتیک از روی صورت کسی فهمیدیم داره دروغ میگه یا نه، دلمونو چی کار کنیم؟ چطور بفهمیم که دلمون داره بهمون دروغ میگه؟
+(سریال lie to me رو نبینید)

بهمن صابری!

2010-04-27T22:45:00.000+04:30

دیشب فروزنده یه مصاحبه داشت با رکسانا صابری که از همون اولش آدمو جذب می کرد. بحث کشید به دوستی یه بهمن قبادی و رکسانا صابری و چند لحظه بعد فروزنده اشتباهی گفت: خانم قبادی و چه لبخند دلنشین و شیطنت باری رو لبای رکسانا نشست که نمی تونست کنترلش کنه. یه لبخند پر از زنانگی، به دور از هر سیاست و حقوق بشر و زندان های ایران و بازجو و...
یه لبخند پر از راز، که فقط مختص دو تا آدم مثل بهمن و رکسانا ست
خوش به حالت بهمن قبادی...

اردی بهشتیاش صلوات!

2010-04-24T02:08:00.003+04:30

بیداری اجباری 6 صبح، کلی دلخوری از کلی آدم، حس نفرت انگیز مقایسه خودم با دیگران، یه پرنده مرده تو خونه ام... گمونم قراره یه سال خالی از کلیشه داشته باشم، هر چند تلخ...
پ.ن:گرچه، بارون خیلی چسبید...
پ.ن: می دونم پست مناسبی نبود، اما نوشتم که یادم نره سوم اردیبهشت 89 چه حس بدی به همه چی داشتم...

مواظب خودت باش!

2010-04-23T07:17:00.003+04:30

نگرانم، نگران تو که زیادی تکلیفت با این زتدگی معلومه، نگران اون که اصلا نمیدونه واسه چی باید زندگی کنه و روز به روز بی تاب تر میشه. نگران تو که اون روزا دوست داشتی "ساختمان" بخونی و این روزا درگیر یه مشت مسافری که نمیدونی باید باهاشون چی کار کنی. نگران اونی که روز به روز چروک های صورتش بیشتر می شه و من به سختی به یاد می یارمش با اینکه هر روز تلفنی باهاش حرف می زنم. نگران اونی که یه روز می خواست دنیا رو عوض کنه و این روزا باید بشینه و آروم و صبور به نصیحت هر ننه قمری گوش کنه و دم نزنه. نگرانم...

پ.ن: اصلا واسم نشانه ی خوبی نبود که امروز مجبورم کردن 6 صبح بیدار شم (-;

که نگار می رسد

2010-04-19T21:06:00.002+04:30

سی ام فروردین!

تولدت مبارک

حرف نداره!

2010-04-17T00:08:00.007+04:30

بعضی مسائل فقط در لحظه ای که اتفاق می افتن، قشنگن و بعد از اون هر چقدر بخواین توصیفش کنید فايده نداره و ممکنه اوضاع بدتر بشه و به قول شریعتی "زیر انگشتان تشریح بپژمرد". درست مثل یه قطره جوهر که میریزیش تو یه ظرف آب. لحظه ی انتشار جوهر در آب جزو زیباترین اتفاق هاست ولی بعد از اینکه جوهر در آب پخش شد، هرچقدر شما سعي کنيد اینو واسه کسی توصیف کنید فایده نداره چون در حال حاضر بیننده داره یه ظرف آب رنگی رو می بینه که حتی ممکنه قشنگ هم نباشه...
بعضی روابط هم همینطورین. نبايد در موردشون با کسی حرف بزنین. ممکنه دو نفر ساعت ها رو یه کاناپه بشینن -بی هیچ کلامی- و هر کدوم به مسائل خودشون فکر کنن و در عین حال مراقب کوچکترین حرکت طرف مقابلشون هم باشن و بعد از چند ساعت هم خداحافظی کنن و برن. اما از همین هم کلي لذت برده باشن... حالا اگه اینو واسه کسی تعریف کنین محاله باور کنه و اگر هم باور کنه محال لذت ببره...

پ.ن: این واسه مامان بود که مشتاق دونستنه...

پ.ن: مرغ مینام از صداي رعد و برق می ترسه...

ناشر8

2010-04-17T00:08:00.005+04:30

نگذاشت از دلتنگی آن سالها بگویم، نگذاشت یک دل سیر سر بر شانه هایت بگذارم و زار زار برای آن سوء تفاهم لعنتی گریه کنم، نگذاشت حتی یک جمله از گلایه هایم به انتها برسد. نگذاشت یک دل سیر نگاهت کنم... آن صدای پیانوی لعنتی را می گویم، نگذاشت حتی وقتی برای اولین بار هوس کرده بودی یک جمله ی کوتاه عاشقانه حواله ی این در به در کنی، حرفت تمام شود و من هنوز در حسرت فعل آن مانده ام که آیا "دارم" بود یا "داشتم"...آن پیانوی لعنتی را می گویم...

پوچیدیم...

2010-04-14T14:55:00.004+04:30

نه برای دلتنگی هایمان بادی می وزد، نه برای طپش هایمان امیدی از راه می رسد، نه برای فریاد هایمان رعد و برقی که صدایمان را بپوشاند.
غیر از تو، هیچ چیزی این روزها خوب نیست. هیچ...

عادت

2010-04-13T23:07:00.000+04:30

همواره طالب بی قراری باش
قانع نشو
سازش نکن
هرگاه عادت، وعده ی راحتی می دهد، ویرانش کن
بزرگترین گناه ، رضایت است.

-نیکوس کازانتزاکیس

خواب

2010-04-13T14:08:00.002+04:30

خواب رویای فراموشی هاست
خواب را دریابم
که در آن دولت خاموشی هاست
من شکوفایی گلهای امیدم را
در رویاها میبینم
و ندایی
که به من می گوید
گر چه شب تاریک است
دل قوی دار
"سحر نزدیک است"

-حمید مصدق

قبله!!!!

2010-04-12T18:34:00.002+04:30

مسجدمون هم زنونه مردونه داره... اونجا دیگه چرا؟ مگه تو مسجد موقع نماز، خانما پوشیده نیستن؟ مگه کسايی که می رن تو مسجد متدین و نماز خون نيستن؟ مگه دستورات خدا رو نمی دونن؟ پس چرا از هم جداشون می کنن؟ اگه به آدمایی که اون توان نمی شه اعتماد کرد پس تکلیف بقیه چيه؟

پ.ن: خفه شو و یه بوس بده...

ماشین ظرفشویی

2010-04-10T13:28:00.003+04:30

کاش یه جایي هم بود واسه اینکه بري از خودت شکایت کنی، ول کن ماجرا هم نباشی ها!!
کاش یه جایی بود که می شد بری آدم هایی که از لحاظ روحی و فکری و فرهنگی، مستعمل و از کار افتاده شدن رو ببری و زیر قیمت بفروشی و همه رو از دستشون راحت کنی.
و در آخر یه جای امن و بی دغدغه واسه... کشیدن

پ.ن: بيشتر از این اذیتم نکن. واسه همه مون بهتره...
پ.ن2: یه مدل خوب ماشین ظرفشویی بهم معرفی کنین لطفا!

عاق والدین!!!!!!!!!!!

2010-04-07T14:58:00.005+04:30

صرف اینکه پدران و مادران ما در یک هماغوشی (که قریب به اتفاق آنها نه از روی عشق، که از روی شهوت و غالبا در شب های جمعه اتفاق می افتاده) ما را "تولید" کرده اند، نمی توانند تا ابد ما را آنگونه که دوست دارند بخواهند...

پ.ن: یادم بده که برای خودم زندگی کنم...

لطفا زنده بمانید!!!

2010-04-04T23:13:00.002+04:30

وقتی یه نفر داره باهاتون در مورد تمام نیازش به خود کشی و میل سیری ناپذیرش به این کار باهاتون حرف می زنه و میگه اگه شما و امثال شما که واسش مهم اید، نبودین تا حالا هزار باره خودشو کشته بود، نگید: " اتفاقا چند روز پیش یه جایی خوندم که صادق هدایت گفته: آدمی یه سرمایه مهم داره و اون خودکشی یه که می تونه هر وقت لازم شد ازش استفاده کنه."
نگید اینو. احتمالا طرف منتظر بوده بهش بگین: آره عزیزم، اگه بلایی سرت بیاد منم می میرم، تو رو خدا از این حرفا نزن. و یه کم هم اشک قاطیش کنین...
اگه نمی تونین اینا رو بگین حداقل جمله اولی روهم نگین...

پ.ن: اینه فرق من با بقیه که باعث می شه همه مجذوبم بشن!!!...

ناشر7

2010-04-03T20:42:00.002+04:30

چه کنم با چه کنم های نگاهت؟ تو بگو
بزنم قرعه به نامت؟ تو بگو
تو بگو هر چه تو خواهی
تو بخواه هر چه تو دانی
هر شبم تنگ در آغوش توام
ندمیده گل صبح
در به در
در پی آرامش چشمان توام
تو بیاسای دمی، همخوابه
که من همچون دو هزاران شب پیش
ندمیده گل صبح
بار می بندم و
از خیر سلام سحرت می گذرم
تو بیاسای دمی، همخوابه

ترا من چشم در راهم

2010-04-02T01:07:00.003+04:30

انتظار، انتظاره. گذشته و آینده اش فرقی نمی کنه
چشم به راه و چشم به در بودن اون روزا، این روزا چشم به صفحه موبایل و مانیتوریم، منتظر یه اس ام اس یا ایمیل
انتظار انتظاره... دیروز و امروز نداره

+به هفت سین ات یه شین هم اضافه می کردی ضرر نداشت...

مقایسه

2010-03-29T11:17:00.001+04:30

+تو واسه من مثل آیدایی واسه شاملو

پدرم...

2010-03-14T00:29:00.002+03:30

از پس پنجاهی و اندی ز عمر
نعره بر می آیدم از هر رگی
کاش بودم باز دور از هر کسی
چادری و گوسفندی و سگی

"نیما یوشیج"

پ.ن: اولین شاعری که پدرم منو باهاش آشنا کرد نیما بود، شبها که از کار بر می گشت ازم می خواست که کتاب نیما رو بیارم و شروع میکرد با اون صداش که خداست واسه من، شعر رو می خوند و جاهایی رو که خیلی دوست داشت کمی مکث میکرد تا ببینه عکس العمل من چیه؟ شعر مورد علاقه اش اون روزا "خانواده سرباز" بود... اون روزا تازه رفته بودم کلاس اول... اگه کیفیت زندگیم همونطوری ادامه پیدا میکرد الان معلوم نبود کجا بودم... سقوط کردم... ببخش پدر...